yanoo.pl

Gomorra, Roberto Saviano urodzonego w Casal di Principe. Autor wychował się w mieście “należącym” do neapolitańskiej kamorry. Zbierał przez 6 lat materiały do książki – kroniki policyjne, artykuły w prasie, wizytował procesy sądowe, odwiedzał miejsca związane z mafijną działalnością i tak dalej.

Gomorra to nie jest powieść, a raczej dokument nasączony subiektywnymi odczuciami autora. Relacjonuje jak działa mafia, podaje nazwiska, miejsca, nazwy. Czym jest Gomorra najlepiej oddaje pierwsze zdanie posłowia:

Gdy Gomorra ukazała się we Włoszech w 2006 roku, wywołała ogólny szok i powszechną dyskusję, choć właściwie nie ma w niej niczego, o czym nie byłoby wiadomo wcześniej z kronik kryminalnych w prasie, z dzienników radiowych i telewizyjnych.

Ta książka otwiera oczy, ukazuje przede wszystkim mechanizmy działania mafii. I te mechanizmy są przerażające. Autentycznie przerażające.

Zacząłem łapać się na tym, że zupełnie inaczej patrzę na wiadomości w prasie i swoje miasto. W wielu wydarzeniach doszukuję się możliwości udziału mafijnych macek; odwiedzając sklep w galerii handlowej zastanawiam się jaką drogę przebył towar, czy cała machina nie jest w rękach mafii.

Żeby było weselej, Roberto Saviano w wywiadzie dla gazety wyborczej powiedział, że Włosi od dawna uważają Polskę za swój teren…

I Can Has Cheezburger wymiata!

Specjalnie dla tych, którzy nie rozumieją:

Hoolifan, 30 years of hurt. Książka jest jakby autobiografią Martina Kinga, pseudokibica Chelsea Londyn. Opisuje swoją przygodę z futbolem od małolata – jak po raz pierwszy poszedł na mecz z ojcem, po czasy współczesne. Opis bójek, starć, historia stadionowej i chuligańskiej mody, a przede wszystkim opis “jak to widzą od środka”.

Książka walczy z niektórymi stereotypami (jak np. “sprzęt” – noszenie na stadion siekier, noży, nóg od taboretów itd, to wg autora wymysł policji oraz mediów), opisuje historię walki z chuligaństwem (jak policja zachowywała się, kiedy problem się rodził, a jak to wyglądało później) i tak dalej.

Wg mnie autor miejscami zaprzecza samemu sobie w swoich rozmyślaniach nad niektórymi aspektami, ale ogólnie czyta się bardzo szybko, jak powieść przygodową i miłośników piłkarstwa, a przede wszystkim “czynnych” kibiców na bank książka panów King & Knight zainteresuje.

Osobom, które zupełnie nie czują dystansu do tematu sugeruję na książkę nawet nie spoglądać. Dla reszty będzie to lektura przynajmniej o tyle dobrze spożytkowana, że będą mieli okazję zapoznać się z masą anegdot z życia pseudokibiców. Czego jak czego, ale życia pełnego przygód odmówić im nie można.

Prawda, że słodkie? “Spiracone” z flickra.